I går gjekk eg tur i regnet. Det regna både mykje og lenge. Etter ei stund tok eg meg i å tenkje "tenk å bu ein plass der det regnar heile tida!". No har det seg slik at eg bur i Bergen, der det visstnok regnar nokså mykje. Veit ikkje om eg er blitt vandt med regnet her eller om det er slik at det ikkje regnar så mykje som mange trur? I alle fall er eg glad eg ikkje bur ein plass der det regnar heile tida!

Eit blikk fullt av takksemd

Mange gonger har eg gått forbi dei som sit på gata med eit pappkrus. Dei er så synlege, og eg har tatt meg i å lure på kva eg skal gjera. Det er som å sjå sitt eige dårlege samvit kvar dag og prøve å unngå augekontakt med det. Pengar vil eg ikkje gje dei, for dei veit eg ikkje kvar havnar

Ein morgo gjekk eg med eit eple i lomma. Det låg der å venta på at eg skulle bli svolten. Eg gjekk mot ein eldre mann i rullestol, som kvar dag sit på sama hjørne og som eg har sett så mange gonger før. Det byrja å vakne ein tanke i hovudet mitt, om det eplet

Eg mista motet og gjekk forbi han. Eg vart så sinna på meg sjølv, fordi eg tok meg i å tenkje at han kanskje vart fornærma om eg bau han eplet mitt. Ein som sit heile dagen og ventar på litt av andre menneske sin godhet blir ikkje fornærma av eit eple

Eg kjente framleis eplet i lomma. Med eplet i ei utstrakt hand gjekk eg mot ein mann eg har sett så mange gonger før. Det eg fekk tilbake var ei anna utstrakt hand og eit blikk

Då eg gjekk vidare hadde eg tårer i auga, og ein klump i halsen. Det forundra meg litt at eg skulle få vondt i meg av å gjera eit anna menneske noko godt

Tårene låg der lenge, og om kvelden forsto eg endeleg kvifor dei kom. Det var blikket mannen sendte meg, eit blikk fullt av takksemd

Mor og far var her i helga og det var herleg, berre HERLEG! Dei reiste i går og det var vondt, men det gjekk over.

No er eg tilbake i studiemodus og sit med oppgåva "Gjer greie for framveksta av symbolproduksjon i paleolitikum. Kva ulike uttrykksformer nytta dei før-historiske menneska i denne perioda?"

Før-historiske menneske?

Eg liver
Eg er i Bergen
Om 2 dagar får eg internett
Då skriv eg meir

Forrige torsdag hadde eg besøk av ein journalist på støylen. Han laga ein reportasjeserie om "Verdas beste sommararbeid". Den dagen var himmelen heilt blå, sola varma føtane mine og geitane var berre snille, så det var ikkje vanskeleg å overbevise journalisten om kor fint det er å vera budeie. Han arbeidde for Telemarkssendinga, så høyr på denne kanalen (P1) kvar måndag 6.40 framover, så kjem eg nok til slutt.

I dag var den ein anna journalist på støylen, som har 50 års jubileum i år, for å laga ei reportasje om feiringa. Han filma alt eg gjorde, og spurte om masse om drifta. Det var ikkje så lett å svara lett og naturleg med eit kamera rett i fleisen, men me får no sjå korleis det går. Det kjem både på radioen, ei gong over helga, og 3 min på fjernsynet, men eg veit ikkje kva program det kjem på.

Det vil eg heller eigentleg ikkje vita, for eg har ikkje så lyst til å sjå det. Men eg måtte no berre sei i frå.

No er geitane komne opp på støylen, og det har eg og. Der skal eg vera størstedelen av sommaren, i lag med desse:









Så dersom du vil eta molter, blåber, brunost, sjokolade og drikke kefir, ligge i lyngen å lesa, vakne om morgonen av geitar som ventar på DEG, pusse tennane i sama bekk som 200 geitar, sova under open himmel, ro midt ut på vatnet og sovne der i båten, gå opp ein bakke for så å snu seg og nyte utsikt som får ein til å tenkje kor heldig ein er som er der akkurat no, gå i gummistøvlar, men likevel bli brent av brennesle fordi den er høgare enn deg, sitje på ein stein som nokon sat på for 10 000 år sidan eller rett og slett berre ligge i graset med blå himmel og sol og kjenne deg levande, så er DU HJARTLEG VELKOMEN! Berre ta med sovepose og ullgenser!

I går sat eg på bussen. Fleire plassar i bussen sat det nokon som høyrde på musikk, på øyra. Problemet var berre at dei spela så høgt at alle andre og høyrde det, noko som faktisk irriterar meg nokså mykje. Løysinga på problemet blir anten å gå rundt til alle for å spørje om dei kan skru ned volumet eller å setje musikk på eigne øyre. Eg valde den seiste løysinga, noko eg eigentleg ikkje likar. For kvar gong eg reiser på langtur med buss eller tog tenkjer eg at i dag er ein mogleghet for å snakke med eit nytt menneske. Ein kan ikkje det med musikk på øyra, men likevel vel eg som regel den løysinga, og slik stengjer eg ute heile verda, ein tanke eg ikkje likar.