A million please

Det finst per i dag ca 25 000 atomvåpen i verda, det er nok til å utslette den menneskelege sivilisasjonen minst 10 gonger

I dag vart eg stoppa av ICAN (The International Campaign to Abolish Nuclear Weapons), som arbeider for ein atomvåpenkonvensjon som skal forby all utvikling, besittelse og bruk av atomvåpen. A million please er det nye prosjektet til ICAN, som har som formål å laga verdas lengste videokjede. Prosjektet vart starta på 65-årsdagen til bombinga av Hiroshima og Nagasaki, og har som mål å få ein million menneske til å be om eit forbod mot atomvåpen

I dag vart eg ein av dei

Sjå videoen på www.millionpleas.com

Trikotasje=strikka plagg

1859: To unge menn frå Slesvig i Tyskland, Philip Christian Clausen og Johan Ernst Christian Ramm, kjem til Salhus og etablera Salhus Tricotasjefabrik
1860: Den fyrste arbeidarboligen vert bygd. Her bur det over 40 arbeiderar (i dag bur det ein familie her). Tidlegare hadde kun vore to gardar og eit gjestgiveri i Salhus
1863: Fabrikken brukar i starten bomull som dei får ferdig spunne frå Arna. No fekk dei eige ullspinneri. Bakgrunnen var den amerikanske borgarkrigen som førte til råvaremangel og høge bomullsprisar
1868: Eigen direktørbolig med utsyn over fabrikken og heile boligområdet som vaks fram med alle som kom frå distriktet for å få arbeid. Fabrikken gav tomt og lån til dei som ville bygge seg hus. Fleire tok ned lemstovene (lafta Vestlandshus) sine frå t.d. Osterøy og rodde husa sine inn til Salhus. Direktørboligen vert seinare bruka som gamleheim for tidlegare arbeiderar. I tillegg hadde arbeiderane ved Salhus Tricotasjefabrik eige sjukekasse lenge før det vart innført i resten av landet
1878: Fabrikken bygger eigen skule for arbeidarungane. Påkrevd når ein har fleire enn 30 tilsette. Fabrikken bidro og til bygging av Salhus kyrkje, losjihus og idrettshall. Dei var med på å stifte musikkorps, idrettslag og turnforening
ca. 1890: Kom dampmaskina. Tidlegare hadde alle strikke- og symaskinene vore handdrevne
1896: Fabrikken er fyrste norske fabrikk med automatisk rundstrikkemaskin til produksjon av sokkar
1915: Fabrikken får eigen transportbåt "Olav Tryggvason", som hentar kol og leverar ferdige varer som lange underbukser, sokkar, garn, islenderar og undertrøyer i fyrsteklasses kvalitet (Krone Makko)
1919: Innføring av 8 timars arbeidsdag, tidlegare 12 timar. Middagspause mellom 12.00 og 13.30. Dei gifte kvinnen gjekk heim ein time før for å stelle middag
1923: Fabrikken får ei rekkje nye maskiner, t.d. eit bomullsrenseri. Pengeskapet blir sprengt og lønningane forsvinn. Lønningane forsvinn 3 gonger. Ei gong kullsegla bybåten og i 1880 arrangera farbikkbestyraren eit innbrot og tok pengane sjølv
1928: Salhus får vegforbindelse, framleis er fjorden den viktigaste ferdselvegen
1949: Fabrikken kjøper opp Birkelund Trikotasjefabrikk med boligar
1961: Det arbeider 325 menneske på fabrikken
1962: Fabrikken bygger eige badeanlegg for arbeiderane
1966: Får Noreg sitt fyrste krympeanlegg. Nødvendig fordi fleire no vaskar kleda sine i maskin
1967: Emil Clausen (grunnleggaren sin son) døyr 93 år gamal, etter å ha vore leiar for fabrikken i nesten 60 år
1967: Sterk auke i salet
1980: Gjennomføring av rasjonalisering og omorganisering, ca 120 arbeiderar
1989: Ca 50 i arbeid. Til slutt blir fabrikken lagt ned
2001: Fabrikken blir gjort om til museum og er eit av 8 nasjonale industriminne
2010: Får eg arbeid som omvisar og får bli ein del av denne spennande og lange historien. Det er eit veldig takknemleg arbeid å få vise folk rundt i museumet. Store delar av maskinene står som dei sto då det var drift på fabrikken og det er så moro å slå på maskinene fordi ei rekkje av desse er frå slutten på 1800-talet, men kan framleis brukast

Museet held ope tysdag-fredag og sundag heile året!

De er hjartleg velkomne!

I starten av sitt forfattarskap ynskte Bjørnstjerne Bjørnson å nytte Aasen sitt landsmål, noko han gjorde med fyrsteutkastet til "Arne". Utgjevinga vart ikkje så godt motteke, og det var vanskeleg å selgje boka. Seinare bytta Bjørnson forleggar og fekk utgjeve "Arne" på nytt, men då var ikkje målforma den sama lengre.

Hadde Bjørnson ikkje møtt slik motvilje med landsmålet og berre fortsett slik han starta kan det tenkast at "Ja, vi elsker", kunne vore på landsmål!

I dag var eg med på Student Hike. Det er ein tur opp til Fløyen og så ein runde oppe i Bergensfjella, arrangera av BuddyBergen. Det er ein organisasjon som knyt norske og utanlandske studentar saman. Kvar norske student får "utdela" ein utanlandsk student og poenget er å vise studenten "din" kva Bergen har å bu på som studentby.

På turen vart me dela inn i grupper på 5-6, på gruppa mi var me to norske, ei tysk og to frå Taiwan. Det er veldig artig å snakke med folk frå andre land, for samtala får fleire innfallsvinklar, på sama tid som ein oppdagar at ein ikkje er så ulike.

Gruppe 8: Anne Mette (fotograf), Signe, Marina, Hung-Ju og Hank



Sjå på desse nydelege tree. Dei var på ein måte heilt perfekt utforma, og så likna dei slike tre me hadde i LEGO heime!

Ulriken



Midt i løypa "mista" me reisefølget frå Taiwan. Dei hadde visst gått ein heilt anna veg, men til slutt kom dei til rette att. Som avslutning på turen fekk me middag, servera under to store telt midt i skogen!

Prikken over i-en var gratis tur med Fløybanen ned, det visste ikkje eg (fordi eg hadde gløymt å lesa på lappen) med det gjorde gått for to gummistøvleføtar!

I går gjekk eg tur i regnet. Det regna både mykje og lenge. Etter ei stund tok eg meg i å tenkje "tenk å bu ein plass der det regnar heile tida!". No har det seg slik at eg bur i Bergen, der det visstnok regnar nokså mykje. Veit ikkje om eg er blitt vandt med regnet her eller om det er slik at det ikkje regnar så mykje som mange trur? I alle fall er eg glad eg ikkje bur ein plass der det regnar heile tida!

Eit blikk fullt av takksemd

Mange gonger har eg gått forbi dei som sit på gata med eit pappkrus. Dei er så synlege, og eg har tatt meg i å lure på kva eg skal gjera. Det er som å sjå sitt eige dårlege samvit kvar dag og prøve å unngå augekontakt med det. Pengar vil eg ikkje gje dei, for dei veit eg ikkje kvar havnar

Ein morgo gjekk eg med eit eple i lomma. Det låg der å venta på at eg skulle bli svolten. Eg gjekk mot ein eldre mann i rullestol, som kvar dag sit på sama hjørne og som eg har sett så mange gonger før. Det byrja å vakne ein tanke i hovudet mitt, om det eplet

Eg mista motet og gjekk forbi han. Eg vart så sinna på meg sjølv, fordi eg tok meg i å tenkje at han kanskje vart fornærma om eg bau han eplet mitt. Ein som sit heile dagen og ventar på litt av andre menneske sin godhet blir ikkje fornærma av eit eple

Eg kjente framleis eplet i lomma. Med eplet i ei utstrakt hand gjekk eg mot ein mann eg har sett så mange gonger før. Det eg fekk tilbake var ei anna utstrakt hand og eit blikk

Då eg gjekk vidare hadde eg tårer i auga, og ein klump i halsen. Det forundra meg litt at eg skulle få vondt i meg av å gjera eit anna menneske noko godt

Tårene låg der lenge, og om kvelden forsto eg endeleg kvifor dei kom. Det var blikket mannen sendte meg, eit blikk fullt av takksemd

Mor og far var her i helga og det var herleg, berre HERLEG! Dei reiste i går og det var vondt, men det gjekk over.

No er eg tilbake i studiemodus og sit med oppgåva "Gjer greie for framveksta av symbolproduksjon i paleolitikum. Kva ulike uttrykksformer nytta dei før-historiske menneska i denne perioda?"

Før-historiske menneske?